منقبت : قوله تعالى : « مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ . » 6521224 خ 0 101 خ يعنى ، از جمله مؤمنان مردانى هستند كه راست گفتند و بجاى آوردند آن عهد و پيمان را كه با حقّ تعالى بسته بودند ؛ بعضى از ايشان شهيد شدند و بعضى از ايشان منتظرند . هم در مناقب خطيب مسطور است كه : « اين آيه در شأن امير المؤمنين على و حمزه و عبيده نازل شد و مراد از « فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ » عبيده و حمزه‌اند - رضى الله عنهما - كه عهد كرده بودند در هيچ غزا پشت نكنند به دشمن و همچنين در غزا جهاد كردند تا شهيد شدند و مراد از « وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ » على بن ابى طالب است . » منقبت : قوله تعالى : « يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً » 7521224 خ 0 102 خ الى آخره . يعنى ، وفا مىنمايند به نذرى كه در طاعت كنند و مىترسند از روزى كه هست محنت و شدت او فاش و آشكارا و مىدهند به دوستى خداى - عزّ و جلّ - طعام ، با وجودى كه خود محتاجند بدان و ايثار مىنمايند درويش بىمايه را و خردسالى بىپدر را و اسيرى را . اين مطعمان به لسان مقال يا به زبان حال مىگويند : جز اين نيست كه مىخورانيم اين طعامها را براى طلب لقاى بارى تعالى و نمىخواهيم از شما پاداشى و مكافاتى و سپاسى . در تفسير بحر الموّاج و حافظى و حسينى مسطور است كه : « در سبب نزول آيات بيّنات سورهء « هل اتى » جمهور مفسرين متّفق‌اند كه روزى سيد المؤمنين آمده و امامين - عليهما السّلام - را مريض ديد و مرتضى و سيدة النّساء را گفت : نذرى كنيد تا فرزندان شما صحت يابند ( ايشان نذر كردند كه سه روز روزه گيرند ) حقّ - سبحانه و تعالى - سبطين را شفا بخشيد . ايشان روزه گرفتند . و مقدارى جو قرض حسنه گرفته ، آرد كرده ، و نان پخته . چون نماز شام خواستند افطار كنند ، مسكينى به در خانه آمده ، گفت : يا اهل البيت ، انا مسكن . يعنى مرا طعام دهيد كه حق سبحانه و تعالى شما را دولت لقاى خدا در عوض كرامت فرمايد . [ سائلى به در خانه آمد و سؤال كرد ] . امير المؤمنين نصيب خود بدان